สิงหาคม 10th, 2010สองมือนั้น
สองมือนั้นสองมือนั้น อุ้มประคอง ร่างเด็กน้อย แล้วค่อยค่อย ก้มลง บนเปลนั้น มือหนึ่งไขว้ อีกมือหนึ่ง ทำงานพลัน ไม่มีวัน เวลา จะพักกาย เจ้าเด็กน้อย เริ่มเติบใหญ่ ส่งศึกษา หาตำรา ส่งเรียน เพียรสั่งสอน ให้เจ้านั้น มีความรู้ เป็นอาทร ก่อนเข้านอน สวดมนต์ให้ เจ้าฝันดี เมื่อเจ้าล้ม ท่านมา คอยโอ๋ให้ ยามเจ็บไข้ ท่านดูแล ไม่ห่างเหิน เมื่อหลงผิด ท่านแนะนำ ชี้ทางเดิน ไม่เคยเมิน มีแต่ จะห่วงใย แล้วเจ้าเล่า เคยคิดถึง ท่านบ้างไหม ยามสุขใจ เคยคิดถึง ท่านไหมหนอ แต่ละวัน มีแต่ท่าน คอยเฝ้ารอ ได้แต่ขอ ให้เจ้ามา อยู่ข้างกาย เจ้าไปไหน ไม่บอก ท่านสักครั้ง พักหลังหลัง ไม่โทรหา เริ่มห่างหาย พอท่านล้ม มีไข้ ไม่สบาย กว่าจะรู้ ก็สาย เกินเยี่ยวยา ต้องให้ว่าง จากงาน ถึงไปหา รอเวลา ท่านป่วย นั่นใช่ไหม หรือต้องรอ ถึงวันแม่ ถึงกลับไป กอดดวงใจ ที่เฝ้าคอย เสี้ยวนาที |