กลอนวันแม่

คราอ่อนแรงแฝงล้าพาโหยอ่อน
อยากหลบร้อนซ่อนตนซ่อมหม่นหมอง
กับตักแม่ที่พร้อมห้อมรับรอง
มือทั้งสองป้องปกแม่กกนอน

น้ำใจใครไหนเล่าจะเท่าแม่
รินรดแดด้วยห่วงดวงสมร
ความห่วงใยตามติดจิตอาทร
ทุกขั้นตอนแห่งชีวิตแม่ติดตาม

แม่ปลูกความอดทนจนแตกหน่อ
ไม่ย่อท้อต่อทุกข์ยากดงขวากหนาม
ปัญหาใดใหญ่น้อยที่คอยลาม
อย่าบุ่มบ่ามแก้ไขหมั่นไตร่ตรอง

แม่ปลูกจิตคิดงามตามรองบาท
ห่างนิราศริษยาพาหม่นหมอง
รู้พอเพียงเลี้ยงตนให้ชนมอง
เรางามผ่องด้วยใจที่ใฝ่ดี

แม่ปลูกรักเอาไว้ให้คิดชอบ
ให้รู้กอรปชอบธรรมนำวิถี
รักพี่น้องเลือดไทยในปฐพี
อย่าได้มีแบ่งแยกแตกเหล่ากอ

อยากให้แม่อยู่ข้างข้างอย่างวันก่อน
คราโหยอ่อนซบตักพักหน่อยหนอ
ที่ร้าวรอนอ่อนล้าน้ำตาคลอ
แม่คงรอ..รองรับ…เพื่อซับมัน…..

ในวันแม่…ได้แต่คิด…น้อมจิตถึง
ลูกคำนึง…ถึงแม่…ชะแง้หา
แม้หลายปี…ที่แม่ร้าง…ห่างกายา
ยังตั้งตา…คอยแม่กลับ…นับคืนวัน

ตั้งแต่น้อย….คอยฟูมฟัก…ด้วยรักแม่
คงความรัก…แน่แท้…มิแปรผัน
พระคุณแม่…แต่ครั้ง…แม่ตั้งครรภ์
ช่างมากล้น…พ้นรำพัน…เกินบรรยาย

ครบกำหนด…ทศมาศ…ปราศฯจิตหวั่น
น้ำนมกลั่น…จนสายเลือด…แทบเหือดหาย
แม่กับลูก…ผูกพัน…ตราบวันตาย
ก่อเป็นสาย…สัมพันธ์…อันตราตรึง“

แม่จ๋าแม่…แม่อยู่ไหน…ในวันนี้
แม่ยังมี…ลูกน้อย…คอยฝันถึง
ยังคอยรัก…คอยหวง…ห่วงคำนึง
รักแม่ซึ้ง…ตรึงตรา…ตราบฟ้าดิน….

พระคุณแม่ยิ่งกว่าฟ้ามหาสมุทร
พระคุณแม่ไม่สิ้นสุดมหาศาล
พระคุณแม่มีให้ลูกดั่งสายธาร
พระคุณแม่ไม่มีกาลเวลา
แม่ห่วงลูกด้วยรักสลักจิต
ให้ชีวิตให้ไออุ่นเสน่หา
เฝ้าดูแลทะนุถนอมทุกเวลา
แม่รักษาคราเจ็บไข้ไม่หลับนอน
แม่เหนื่อยยากกายใจไม่เคยบ่น
เอาใจใส่ลูกทุกคนเพียรสั่งสอน
จะกินอยู่แม่หาให้ไม่อาทร
เรื่องของลูกมาก่อนเรื่องของตน
พระคุณแม่แทนอย่างไรก็ไม่หมด
พระคุณแม่ยากจะชดใช้ไถ่ถอน
พระคุณแม่ไม่สิ้นสุดมหาสาคร
ลูกขอพรเพื่อบูชามารดาเอย

ทำความดีที่อื่นได้หมื่นครั้ง
ไม่เหมือนดังครั้งเดียวเกี่ยวใจแม่
พระในบ้านกราบกรานบูชาแท้
พระคือแม่แท้จริงยิ่งสิ่งใด

ถนอมเจ้าเฝ้ากล่อมให้นอนอิ่ม
น้ำใจปริ่มล้นฟ้าจะหาไหน
ป้อนข้าวน้ำตามนมได้สมใจ
เหนื่อยเพียงใดไม่บ่นให้ได้ยิน

สองมือแม่สร้างลูกผูกพันนัก
ลูกประจักษ์รักแท้แก่ใจถวิล
บุญคุณนี้มีมากจากใจจินต์
ดั่งฝนรินห่มฟ้านภาลัย

ดวงใจลูกปลูกรักภักดีแม่
รดน้ำแผ่แก่มนุษย์สุดสดใส
ทำหน้าที่ให้ดีมีวินัย
รักยิ่งใหญ่แน่ไซร้ให้แม่เอย

๏สิบสองสิงหานบไหว้       พระชนนี
งามเจิดจำรัสผ่องฉวี         แผ่ล้น
หทัยเทพเปี่ยมปราณี         ทั่วหล้า
เกียรติขจรท่วมท้น            ร่มเกล้าชาวไทยฯ

๏ยอกรน้อมสิบนิ้ว              อภิวาท
ก้มแนบชิดเบื้องบาท         เทิดไว้
จอมราชินีผุดผาด              งามยิ่ง
เหนือสิ่งทั้งปวงไซร้           อยู่ใต้ร่มเงาฯ

๏แสงเทียนทองส่องทั้ง      เมืองไทย
ทรงย่าง ณ ที่ใด                 อุ่นหล้า
อีสานจรดเหนือใต้     ร่มรื่น
กระจ่างจิตไพร่ฟ้า         ซาบซึ้งบารมี ๚ะ๛

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
แก้วประภัสสร
10/08/09

ราวหยดฝนหลั่งฟ้ามาหยาดฝัน
ดุจน้ำทิพย์จากสวรรค์ชโลมศรี
น้ำพระทัยพระแม่ฟ้าสู่ธาตรี
ชุบชีวีฟื้นแล้งทั่วแหล่งไทย

แต่ละบาทละบาทที่ยาตรเยื้อง
พลันรองเรืองปรากฏความสดใส
คือวามแก้วรัตนาอ่าอำไพ
ดวงประทีปส่องไทยให้อำพน

สร้างโครงการ “ป่ารักษ์น้ำ” อันล้ำค่า
พัฒนาศิลปาชีพประสิทธิ์ผล
ส่งเสริมการศึกษาเยาวชน
ธ สร้างคนสร้างไทยให้วัฒนา

ศุภฤกษ์เบิกฟ้าสิงหามาส
กราบเบื้องบาทเฉลิมขวัญชนม์พรรษา
กรองมาลัยหลากสีที่ชั้นฟ้า
เป็นบทอาเศียรวาทราชสดุดี

งามบารมีทวีผลดลพิพัฒน์
เจิดจำรัสราษฎร์แซ่ซ้องเฉลิมศรี
พระเกียรติเกริกก้องไกลในปถพี
น้อมฤดีขอพระองค์ ”ทรงพระเจริญ”

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า ช่ออักษราลี

๑ เมื่ออ้อมอกอบอุ่นให้หนุนแอบ
ร่างน้อยแนบซบอิงนิ่งหลับใหล
ใครคนหนึ่งโอบอุ้มและคุ้มภัย
ใครหนอใคร…ปลอบและเป่า…ผงเข้าตา…

๒ จำได้ว่าวันหนึ่งซึ่งมีดบาด
โลหิตหยาดมากมายท่วมปลายขา
กลัวก็กลัวผวาสั่นขวัญร้างรา
เพียงสายตา…และมืออุ่น…แม่วุ่นวาย

๓ น้ำตาแม่ไหลนอง…อย่าร้องลูก
ทายาหยูก…หน่อยเดียว เดี๋ยวก็หาย
แล้วแม่สอน ให้รู้ ลูกผู้ชาย
อย่าร้องง่าย อย่างนี้ ไม่ดีเลย…

๔ แล้วทำไมขี้แยล่ะแม่จ๋า
ไม่เห็นว่าแม่มีแผลนะแม่เอ๋ย
เพียงคำตอบที่วันนั้นว่ามันเชย
จนล่วงเลยผ่านล่วงห้วงคำนึง

๕ กาลเวลาเปลี่ยนแผลน้อยเพียงร้อยเย็บ
ที่กอดเก็บเรื่องราวย้ำกล่าวถึง
เพียงสัมผัสรอยแผลแม่นิ่งซึ้ง
ลูกก็อึ้ง สุขและเศร้า เท่าเท่ากัน…

๖ น้ำตามันร่วงไหลตอนไหนน่ะ
ชั่วขณะที่คิดถึงจึงไหวหวั่น
สองพุ่มมือก้มราบลงกราบพลัน…
อ้อมตักนั้นยังอุ่น…อย่างคุ้นเคย

๗ เพียงคำตอบคำนั้นจากวันเก่า
ย้ำเตือนเราอย่าเลือนนะเพื่อนเอ๋ย
คำว่ารักขอแม่นั้นมันฟังเชย…
แต่ไม่เลยล่วงผ่าน…กาลเวลา…

ทวยราษฎร์ชาติแซ่ซ้อง        สรรเสริญ
องค์แม่ทรงจำเริญ                ท่านไท้
ปวงชนกล่าวยอเยิน             เทิดท่าน ถวายพร
เราเหล่าไทยนอบไหว้          แม่ไท้สุขสันต์

อนันต์เนกแม่สร้าง              โครงการ
ราษฎร์ช่วยกันสืบสาน          แน่แท้
โครงการเพื่อทำงาน             เสริมส่ง   ชีพตน
พอพึ่งพาตนแก้                   เพื่อให้ทุกข์หนี

มากมีดีก่อเกื้อ                     งดงาม
ทุกถิ่นแดนสยาม                แม่สร้าง
องค์พระแม่ติดตาม             ถามไถ่   จริงหนา
ปลูกป่าดินรกร้าง                ช่วยสร้างโลกใส

ไหมไทยงามดั่งแก้ว           เฉิดฉาย
มัดหมี่มีลวดลาย                 แต่งแต้ม
ดำริช่วยราษฎร์หลาย         ทรงก่อ     โครงการ
พระแม่โอษฐ์ยามแย้ม       ช่างยิ้มสวยสม

อบรมสอนสั่งให้                 ทำดี
สง่างามวาจี                        แก่เจ้า
สะเสริมส่งศักดิ์ศรี             พาพึ่ง    การณ์ไกล
จงอย่าทำกรรมเศร้า          ชั่วช้าหาตน

เฉลิมชนม์แม่ฟ้า               สรรเสริญ
พระแม่ทรงจำเริญ             ผ่องแผ้ว
เกษมอิ่มเอมเพลิน-           เพลิดยิ่ง  พระทัย
พระมิ่งงามเพริศแพร้ว      ดั่งแก้วเรืองศรี

ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้านายทองม้วน  สิงห์ทองห้าว

สงสารแม่เหนื่อยกายยอมลำบาก
มีลูกมากเพื่อเจ้าลูกได้อิ่ม
แม่สงสารหัดทำก้อนไอติม
ลูกได้ชิม อร่อยจัง แม่ขออีก
แม่ค้าขายแบกหามทำทุกอย่าง
ให้มีทางได้เงินยอมขายปลีก
ผงซักฟอกแฟ้บ เปา โอโม บรีส
อีกทั้งพริก และเกลือ น้ำตาลทราย
แม่เหนื่อยหนักนั่งหลับคาหน้าร้าน
อันธพาลขโมยของที่เราขาย
ต้องขาดทุนเหนื่อยอีกแทบจะตาย
น่าไม่อายยังขโมยของคนจน
แม่ร้องไห้พ่อด่าน่าสงสาร
ลูกลนลานหลบดูรู้สับสน
แม่ร้องไห้บนสะพานลูกร้อนรน
ลูกทุกคนตามหาแม่จนเจอะเจอ
ความลำบากสอนลูกให้รักแม่
เหลือเพียงแต่ให้แม่สุขสบายเสมอ
ลูกทุกคนเป็นคนดีกันนะเออ
จะไม่เผลอหลงผิดคิดชั่วเลย
เลิกกินเหล้า การพนันเจ้าชู้สาว
ทำกับข้าวให้แม่กินอย่านิ่งเฉย
มาทำดีกับแม่อย่าละเลย
ใครยังเฉยไม่รักแม่  โอ้เวรกรรม.

บท อาเศียรวาท…มาตุเรศ แห่งสยาม (วันแม่  12 สิงหาคม 2552)

๏ สิงหาทวาทศมสุรทิน
คู่บดินทร์ ปิ่นฟ้านคราสยาม
อ้าเอกองค์ทรงศักดิ์สิริงาม
เทิดพระนามทวยราษฎร์สดุดี

๏ เนื่องวารอภิลักขิตศุภสมัย
ทศนัขหทัยประณตใส่ในเกศา
จตุรพรพิศุทธิ์ดุจทิพย์อาภา
ทรงชันษาเจริญยิ่งพระมิ่งเมือง ๚ะ๛
………………………………………………….
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า นายกิ่งโศก บ้านกลอนไทย
………………………………………………….