๏สิบสองสิงหานบไหว้ พระชนนี
งามเจิดจำรัสผ่องฉวี แผ่ล้น
หทัยเทพเปี่ยมปราณี ทั่วหล้า
เกียรติขจรท่วมท้น ร่มเกล้าชาวไทยฯ
๏ยอกรน้อมสิบนิ้ว อภิวาท
ก้มแนบชิดเบื้องบาท เทิดไว้
จอมราชินีผุดผาด งามยิ่ง
เหนือสิ่งทั้งปวงไซร้ อยู่ใต้ร่มเงาฯ
๏แสงเทียนทองส่องทั้ง เมืองไทย
ทรงย่าง ณ ที่ใด อุ่นหล้า
อีสานจรดเหนือใต้ ร่มรื่น
กระจ่างจิตไพร่ฟ้า ซาบซึ้งบารมี ๚ะ๛
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
แก้วประภัสสร
10/08/09
ราวหยดฝนหลั่งฟ้ามาหยาดฝัน
ดุจน้ำทิพย์จากสวรรค์ชโลมศรี
น้ำพระทัยพระแม่ฟ้าสู่ธาตรี
ชุบชีวีฟื้นแล้งทั่วแหล่งไทย
แต่ละบาทละบาทที่ยาตรเยื้อง
พลันรองเรืองปรากฏความสดใส
คือวามแก้วรัตนาอ่าอำไพ
ดวงประทีปส่องไทยให้อำพน
สร้างโครงการ “ป่ารักษ์น้ำ” อันล้ำค่า
พัฒนาศิลปาชีพประสิทธิ์ผล
ส่งเสริมการศึกษาเยาวชน
ธ สร้างคนสร้างไทยให้วัฒนา
ศุภฤกษ์เบิกฟ้าสิงหามาส
กราบเบื้องบาทเฉลิมขวัญชนม์พรรษา
กรองมาลัยหลากสีที่ชั้นฟ้า
เป็นบทอาเศียรวาทราชสดุดี
งามบารมีทวีผลดลพิพัฒน์
เจิดจำรัสราษฎร์แซ่ซ้องเฉลิมศรี
พระเกียรติเกริกก้องไกลในปถพี
น้อมฤดีขอพระองค์ ”ทรงพระเจริญ”
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า ช่ออักษราลี
บท อาเศียรวาท…มาตุเรศ แห่งสยาม (วันแม่ 12 สิงหาคม 2552)
๏ สิงหาทวาทศมสุรทิน
คู่บดินทร์ ปิ่นฟ้านคราสยาม
อ้าเอกองค์ทรงศักดิ์สิริงาม
เทิดพระนามทวยราษฎร์สดุดี
๏ น้อมเหนือเกล้าแด่องค์พระสิริกิติ์
ทรงทศทิศสถิตพราวมนัสรัศมี
พระหฤทัยเมตตาล้นฟ้าปราณี
ทั่วปฐพีเย็นศิระพระทรงเยือน
๏ ย่างพระบาทเหนือใต้ในออกตก
เหล่าพสกเปี่ยมสานงานเสมือน
หัตถาชีพศิลป์ไทยทรงได้เยือน
ธ ทรงเตือนต้องขยันหมั่นทำกิน
๏ พระจริยาวัตรปัดเป่าผองภัยทุกข์
บำรุงสุขสราญปานกระแสสินธุ์
เปรียบพิรุณจากสรวงโปรยล่วงดิน
มนัสปีติจินต์แด่เหล่าชาวประชา
๏ เนื่องวารอภิลักขิตศุภสมัย
ทศนัขหทัยประณตใส่ในเกศา
จตุรพรพิศุทธิ์ดุจทิพย์อาภา
ทรงชันษาเจริญยิ่งพระมิ่งเมือง ๚ะ๛
………………………………………………….
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า นายกิ่งโศก บ้านกลอนไทย
………………………………………………….
ศุภฤกษ์เรียง..อร่ามรัตน์เจิดจรัสนครัง
ทิพย์แตรสังข์กล่อมกังวานใส แผ่ไพศาลศานติ์
เจ็ดสิบเจ็ดพระชันษาเจ้า..เก็จสกาวกาญจน์
เกษมสำราญร่มเย็นศิระ..เพราะพระบารมี
อภิลักขิต..ลุสมัยครบ มหามงคล
เฉลิมชนม์ฉลองชัยพิสุทธิ์ใสทรงศรี
อ้าเอกองค์..นวมินทรามหาราชินี
จอมกษัตรีย์..พรรัตนตรัยสวัสดิ์ไสวพรม
พระเกียรติเกริก “สิริกิติ์”แก้ว..โลกาก้อง
พสกนิกรซ้องสดุดีผสานสฤษดิ์สราญสม
เทพทุกทิศานุทิศ..ศักดิ์สิทธิ์โปรยโรยอภิรมย์
สุรีย์พร่าง..สวรรค์สว่างห่ม..ชื่นชมพระบุญญา
ภิญโญยิ่งสยามเย็นพระทรงยศ
ทุกหยาดหยดเพ็ญโพยมบรรโลมหล้า
เสวยเวียงสวรรค์วังบัลลังก์ฟ้า
เปรมปรีดาเรียงประดับดาวระยับดวง
สิบสองสิง หาคมศรี..เรืองบุรีเรศ
สยามประเทศวิเศษประเสริฐ..เทิดแม่หลวง
พระจริยาวัตรยล..มิ่งมนต์ใจไทยทั้งปวง
ประสงค์สรรพ์สวรรค์สรวงโชติช่วงเชิญ
ประนมกรเหนือเกล้าบังคมกราบ
ใต้เบื้องพระ..ยุคลบาทภาพ ข้า ฯ สรรเสริญ
ประทินประทับไผทไทย..นานกว่านานเทอญ
ราษฎร์ร่วมร้อง..ทรงพระเจริญ..ถวายพระพรรินฯ
…………………………………….
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม ขอดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า..คอนพูทน..
แม่รักฟูมฟักลูก ชี้ทางถูกช่วยปลูกฝัง
มือแม่มีพลัง หวังลูกเป็นเช่นคนดี
กอดใครไม่อุ่นเหมือน แม่ดุจเพื่อนเกลื่อนปรานี
ห่วงใยไร้ราคี มีแต่เฝ้าเนาอาทร
ลูกทุกข์แม่ปลุกปลอบ แม่ยังมอบคำสั่งสอน
หวังลูกสุขอมร พรของแม่แผ่เมตตา
“วันแม่” กลางแดนั้น ทุกทุกวันมั่นบูชา
กราบกรานมิ่งมารดา จ้าแจ่มซึ้งซึ่งพระคุณ
แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง ไม่คิดลวงหลอกเราให้ช้ำจิต
แม่เองต้องผ่ายผอมยอมอุทิศ กว่าจะได้หนึ่งชีวิตคือตัวเรา
แล้วทำไมไม่คิดตอบแทนบ้าง ปล่อยให้แม่อ้างว้างแสนสุดเหงา
ทำอาหารรอไว้จะให้เรา แต่ตัวเราทิ้งแม่ไว้คนเดียว
ให้ของขวัญวันแม่นับแต่นี้ โดยทำดีต่อแม่ก่อนแก่เฒ่า
ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์
วันเกิดเราเป็นดั่งวันสิ้นลมแม่
เจ็บปวดแท้ดั่งน้ำตาพาจะไหล
สองมือออบโอบอุ้มแกว่งเปล
น้ำนมเลี้ยงอุ้มชูให้เติบใหญ่มา
แม่เปรียบดั่งยารักษายามป่วยไข้
แม่เปรียบดั่งต้นไม้ใหญ่ร่มใบหนา
แม่เปรียบดั่งดวงตะวันส่องแสงมา
แม่เปรียบดั่งผ้าห่มหนาอบอุ่นกาย
เปรียบดั่งพระในบ้านชี้แนะลูก
สถิตย์ถูกอยู่กลางใจไม่ไปไหน
กตัญญูตอนนี้ยังไม่สายไป
ก่อนแม่ไซร้หลับตาไปไม่ลืมเอย
” ดวงใจแม่ ”
ดวงใจแม่ สะอาดแท้ กว่าทุกสิ่ง
ดวงใจแม่ สะอาดยิ่ง กว่าสิ่งไหน
ดวงใจแม่ สะอาดเกิน กว่าสิ่งใด
ดวงใจแม่ มีไว้ เพื่อลูกเอย
โดย เด็กชายสราวุฒิ จั่นผ่อง
นักเรียนโรงเรียนบ้านบางพล้อยางหลวง
อำเภอโพทะเล จังหวัดพิจิตร
หญิงคนหนึ่ง คนที่เรา เรียกว่าแม่
หญิงคนที่ รักเราแท้ ไม่แปรผัน
หญิงคนที่ รักเรา เท่าชีวัน
หญิงคนนั้น ให้เราเกิด กำเนิดมา
หญิงคนนี้ ที่เราควร จะกราบไหว้
หญิงคนที่ เราทั้งหลาย ควรฝันหา
หญิงคนนั้น คนที่เรา เรียกมารดา
หญิงคนที่ เสียน้ำตา ตอนคลอดเรา
วันเราเกิด หญิงคนนี้ ที่ต้องเจ็บ
วันเราเจ็บ เขายิ่งเจ็บ กว่าหลายเท่า
วันเราสุข หญิงคนนี้ สุขกว่าเรา
วันเขาเศร้า แล้วเราไป อยู่ไหนกัน
คิดบ้างเถิด ลูกทุกคน จงได้คิด
คิดบ้างเถิด ใครที่ผิด ที่แปรผัน
คิดบ้างเถิด เราหรือเขา ที่ลืมกัน
คิดบ้างเถิด ใครลืมวัน ที่ผ่านมา
เราต่างหาก ที่มัวเมา จนลืมคิด
เราต่างหาก เราที่ผิด ไม่ไปหา
เราต่างหาก ที่ไม่เคย มีเวลา
เราต่างหาก ที่มันบ้า หลงลืมตัว
กลับไปเถิด กลับไป เยี่ยมแม่บ้าง
อย่าให้ท่าน ต้องอ้างว้าง ใจสลัว
อย่าหลงไฟ หลงแสงสี จนลืมตัว
อย่าเมามัว จนลืมแม่ ผู้รักเรา….
