| มีน้ำใจมีไออุ่นให้หนุนตัก | มีความรักความห่วงใยไว้คลายเหงา |
| มีน้ำคำพร่ำสอนอาทรเรา | มีวิธีขัดเกลาเฝ้าใส่ใจ |
| สอนให้รู้สูงต่ำทำผิดถูก | สอนให้ปลูกเพาะวิชาไว้อาศัย |
| สอนให้รู้คุณค่าเงินตราไทย | สอนให้รู้จักให้เอื้ออารี |
| มากกว่านี้มากมีในคำสอน | มากมายพรความห่วงใยไม่หน่ายหนี |
| มากอภัยมากเมตตามากปราณี | ทั้งหมดนี้คือแม่แต่ผู้เดียว |
| สองมือแม่คนนี้ | ที่เลี้ยงลูก |
| สองมือแม่พันผูก | ลูกหนักหนา |
| สองมือนี้โอบอุ้ม | แก้วดวงตา |
| สองมือนี้มีค่า | กว่าสิ่งใด |
| สองมือกอดลูกน้อย | ยามลูกหลับ |
| สองมือซับน้ำตา | ยามหวั่นไหว |
| สองมือนี้อบอุ่น | เกินกว่าใคร |
| สองมือแม่ลูกขอให้ | ลูกตอบแทน
By เอกชัย |
| รักอะไรไหนเทียบเปรียบแม่รัก | ลูกประจักษ์แก่ใจหาใครเหมือน |
| ตั้งแต่เล็กแม่เราเฝ้าคอยเตือน | ไม่ลืมเลือนรักลูกด้วยผูกพันธุ์ |
| ลูกยื่นให้ “มะลินัอย” ที่ร้อยรัก | กราบที่ตักด้วยรักแม่ไม่แปรผัน |
| บอกแม่ว่ารักแม่ล้นพ้นรำพัน | จะสร้างฝันให้แม่เห็นเป็นคนดี
By Fern |
| แม่คือผู้ให้กำเหนิดประเสริฐยิ่ง | แม่เป็นมิ่งขวัญชนบนแหล่งหล้า |
| แม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกมา | แม่สูงค่าเกินสรรค์คำบรรยาย |
| แม่เฝ้ารักเฝ้าห่วงดังดวงเนตร | มิอยากให้เกิดเหตุเรื่องเสียงหาย |
| เกรงลูกจักหม่นหมองต้องอับอาย | ทั้งมุ่งหมายส่งเสริมเพิ่มอาทร |
| แม่จึงเป็นสตรีที่สนิท | ผู้ใกล้ชิดพิศดูชูคำสอน |
| แม่ของคนทั้วไปในนาคร | ขออวยพรให้รื่นรมย์สมสุขเทอญ
By รจนา U.S.A. |
| รักของแม่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งไหน | หาสิ่งใดมาเทียบมิได้หนา |
| ตั้งแต่แม่ตั้งท้องคลอดลูกยา | อีกน้ำนมของมารดาให้ลูกกิน |
| แม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกน้อย | แม่เฝ้าคอยพัดวีให้ลูกสิ้น |
| แม่ยอมอดเมื่อให้ลูกนั้นได้กิน | แม่ยลยินลูกน้อยดั่งกลอยใจ |
| เมื่อรู้ว่าตัวเธอนั้นตั้งท้อง | เฝ้าประคองด้วยใจที่มุ่งหวัง |
| สิ่งที่ชอบเผ็ดร้อนเธอระวัง | เพื่อปกกันลูกน้อยจะกระเทือน |
| แม้ไม่รู้ว่าจะชายหรือหญิง | เธอประวิงเฝ้านับครบวันเคลื่อน |
| แม้จะเจ็บจะกลัวตัดทั้งปวง | เธอปลื้มทรวงเสียงแว้แรกเริ่มดัง |
| เริ่มตั้งไข่ใจพองประคองลูก | ความพันผูกแนบแน่นสุดขานไข |
| เริ่มหัดเดินหัดพูดแม่สุขใจ | ก้าวแรกได้ให้ลูกด้วยผูกพัน |
| แม่เป็นครูคนแรกของชีวิต | ชี้ถูกผิดให้ลูกรู้ด้วยความฝัน |
| เติบโตใหญ่รวยจนไม่สำคัญ | ขอลูกฉันเป็นคนดีของสังคม |
| มาวันนี้แม่เริ่มแก่ชราล้า | แม่มองหาลูกทุกคนอยู่ที่ไหน |
| จากอกแม่ลืมแม่ไม่ห่วงใย | ถึงเศร้าใจแต่แม่ไม่โกรธเคือง |
| ถ้าใครยังมีแม่ขอเชิญเถิด | กราบเท้าเทิดบาทแม่ประเสริฐเหลือ |
| กตัญญูรู้คุณบุญคุ้มตัว | แม้สิ่งชั่วต้องแพ้พ่ายกตเวทิตาคุณ |
| ยามที่แม่พร่ำวอนสั่งสอนลูก | เรื่องผิดถูกลูกก็ว่าแม่จู้จี้ |
| ต่อเมื่อลูกเติบใหญ่จึงได้ดี | เพราะคำที่แม่พูดไว้ไม่ผิดคำ |
| เมื่อยังเด็กลูกไม่เห็นคุณค่าแม่ | เป็นบาปแท้ที่ลูกเถียงแม่เช้าค่ำ |
| ลูกกระทำความผิดนี้ประจำ | ขอกล่าวคำขอโทษโปรดอภัย |
| แม่รักฟูมฟักลูก | ชี้ทางถูกช่วยปลูกฝัง |
| มือแม่มีพลัง | หวังลูกเป็นเช่นคนดี |
| กอดใครไม่อุ่นเหมือน | แม่ดุจเพื่อนเกลื่อนปรานี |
| ห่วงใยไร้ราคี | มีแต่เฝ้าเนาอาทร |
| ลูกทุกข์แม่ปลุกปลอบ | แม่ยังมอบคำสั่งสอน |
| หวังลูกสุขอมร | พรของแม่แผ่เมตตา |
| “วันแม่” กลางแดนั้น | ทุกทุกวันมั่นบูชา |
| กราบกรานมิ่งมารดา | จ้าแจ่มซึ้งซึ่งพระคุณ |
| แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวง | ไม่คิดลวงหลอกเราให้ช้ำจิต |
| แม่เองต้องผ่ายผอมยอมอุทิศ | กว่าจะได้หนึ่งชีวิตคือตัวเรา |
| แล้วทำไมไม่คิดตอบแทนบ้าง | ปล่อยให้แม่อ้างว้างแสนสุดเหงา |
| ทำอาหารรอไว้จะให้เรา | แต่ตัวเราทิ้งแม่ไว้คนเดียว |
| ให้ของขวัญวันแม่นับแต่นี้ | โดยทำดีต่อแม่ก่อนแก่เฒ่า |
| ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา | ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์ |
วันเกิดเราเป็นดั่งวันสิ้นลมแม่
เจ็บปวดแท้ดั่งน้ำตาพาจะไหล
สองมือออบโอบอุ้มแกว่งเปล
น้ำนมเลี้ยงอุ้มชูให้เติบใหญ่มา
แม่เปรียบดั่งยารักษายามป่วยไข้
แม่เปรียบดั่งต้นไม้ใหญ่ร่มใบหนา
แม่เปรียบดั่งดวงตะวันส่องแสงมา
แม่เปรียบดั่งผ้าห่มหนาอบอุ่นกาย
เปรียบดั่งพระในบ้านชี้แนะลูก
สถิตย์ถูกอยู่กลางใจไม่ไปไหน
กตัญญูตอนนี้ยังไม่สายไป
ก่อนแม่ไซร้หลับตาไปไม่ลืมเอย