แม่คงสอนให้ลูกฉลาดไม่ได้.
ลูกต้องเรียนรู้และฉลาดด้วยไหวพริบ และกึ๋นของลูกเอง
แม่อยากให้ลูกคิดและมองโลกในแง่ดี.
อย่าคิดว่าใต้ฟ้านี้มีแต่เรื่องทำไม่ได้ เป็นไม่ได้
หัดคิดให้เป็นบวกไว้แหละดี
แม่อยากให้ลูกหัดฝัน.
เมื่อไรลูกฝันเป็น ไม่ว่าจะเป็นใฝ่ฝัน
หรือความฝัน ลูกจะรู้ว่าโลกนี้มันน่าอยู่เพียงไหน
แม่อยากให้ลูกพูดแต่เรื่องดี พูดแต่เรื่องสวยงาม.
จงเป็นคนสุดท้ายที่ให้ร้ายคนอื่น และจงเป็นคนแรก
ที่ให้กำลังใจ และชื่นชม
แม่อยากให้ลูกทำเรื่องแปลกๆ.
ลูกไม่จำเป็นต้องเดินตามชีวิตประจำวันของใคร
อย่าเก็บความคิดแปลก เพียงเพราะเห็นว่ามันไม่เหมือนใคร
แม่อยากสอนให้ลูกกล้าแดด กล้าฝน.
เพราะภายใต้ไออุ่นของดวงอาทิตย์ลูกจะได้รับวิตามินดี
และภายใต้ฟ้าที่มีฝน มันจะทำให้ลูกร้องไห้โดยไม่มีใครเห็นน้ำตา
แม่อยากสอนให้ลูกออกกำลังกายทุกวัน.
อย่างน้อยคนเราก็ต้องเคลื่อนไหวทะมัดทะแมง
ลูกได้ออกแรงเสียบ้าง ลูกจะแข็งแกร่งไม่อ่อนแอ
แม่อยากให้ลูกยิ้ม และอยู่กับโลกด้วยความรัก.
ยิ้มอาจจะไม่ชนะทุกสิ่ง ยิ้มมากๆอาจจะดูเหมือนคนบ้า
แต่มันก็ดีกว่าหน้าบึ้งหน้างอเป็นไหนๆ
แม่อยากสอนให้ลูกรู้จักอดทน.
ลูกต้องเรียนรู้ว่าลูกไม่มีทางได้ทุกๆอย่างที่ลูกหวังไว้
อดทนและอย่าได้เสียกำลังใจ อย่าท้อและขอให้เริ่มใหม่อย่างมีพลัง
แม่อยากสอนให้ลูกเขย่งขาขึ้นให้สูง.
ไม่มีอะไรที่สูงไปกว่าสองมือเราจะเอื้อมคว้า
เพียงแค่ว่าเรายืนยันที่จะไม่ยืนอยู่กับที่
แม่อยากสอนให้เจ้ามีความสุข.แต่อย่าลืมทุกข์ด้วยล่ะลูก
คนที่ไม่เคยมีความทุกข์ เขาสุขจริงๆไม่เป็นหรอก เจ้าเอย
ไอคิวมันติดมาแต่บนฟ้าลูกจ๋า ไม่ฉลาดก็มีความสุขได้ไม่ต้องห่วง
อย่าน้อยใจถ้าตามใครเขาไม่ทัน อย่าเสียขวัญถ้าเราช้ากว่าใครๆ
อีคิวมันต้องหาเองบนโลกนี้ลูกเอ๋ย ไม่ฉลาดก็น่ารักและมีความสุขได้
“อย่ากลัวที่จะเปลี่ยนแปลงปรับปรุง ลูกมีกำลังใจเป็นถุงจากแม่ ไม่ต้องกลัว”
กลั่นเม็ดเลือดเม็ดน้อยนับร้อยหยด
จนปรากฎเป็นหยดนมรสกลมกล่อม
เพื่อหล่อเลี้ยงทารกน้อยค่อยอดออม
เฝ้าถนอมฟูมฟักรักเมตตา
วันเปลี่ยนวันเดือนเปลี่ยนเดือนหมุนเคลื่อนคล้อย
จากเด็กน้อยเริ่มมีแรงเริ่มแข็งกล้า
ค่อยสอนเดินสอนทำสอนคำจา
สอนปัญญาสอนวิชาสารพัน
ทารกน้อยวันนี้เห็นเป็นผู้ใหญ่
แม่ภูมิใจในผลงานการสร้างสรรค์
ความเหน็ดเหนื่อยกายใจหายไปพลัน
เมื่อถึงวันลูกได้รับปริญญา
วันนี้ลูกของแม่สุขถ้วนทั่ว
มีครอบครัวอยู่เย็นเป็นฝั่งฝา
แม่คนนี้ย่างเข้าสู่วัยชรา
รอเวลาสู่กองฟอนตอนสิ้นใจ
วันเอยวันแม่
สองตาแลหม่นหมองอยากร้องไห้
บ้านแม่อยู่วันนี้ไม่มีใคร
มีแต่ไก่กับหมาที่สีมอซอ
อยากฝากดาวถามฟ้าหาลูกรัก
ใครรู้จักบอกให้ได้ไหมหนอ
แม่ชราผู้อยู่หลังยังเฝ้ารอ
บอกอยากขอเห็นหน้าอีกคราเอย
ถ้ามีใครซักคน…ที่อดทนทุกเวลา
พร้อมยอมเหนื่อยล้า…เพื่อเราโดยไม่เกรง
ถ้ามีใครซักคน…ที่ยอมรักความเจ็บไว้เอง
คิดถึงตัวเอง…ไม่เท่าไร
ถ้ามีใครซักคน…ที่ตีเราทั้งน้ำตา
แล้วก็เป็นคน…ที่ทายาให้เรา
ถ้ามีใครซักคน…ที่คอยเช็ดตัวให้ทุเลา…ค่ำคืนที่เราไม่สบาย
ร้อยล้านความผิดของเรา…ที่ใครเขาไม่ใยดี
มีคนคนนี้…คนเดียวที่ให้อภัย
ปากบ่นว่าแสนระอา…ว่าเราไม่ดีเท่าใคร
แต่ในใจ…ก็รักไม่เปลี่ยน
โอ้แม่ของลูก ใจผูกพันนัก
ด้วยรักสุดฝืน ผ้าผืนน้อยน้อย
ที่คอยเปลี่ยนให้ เจ็บไข้ได้ป่วย
แม่ช่วยดูแล นับแต่เกิดมา
แม่หาใดจัก ลูกรักแม่จ๋า
โอ้แม่ของลูกเราผูกพันนัก
เป็นที่พิงพักเป็นหลักปักไว้
จูโมนี้ไซร้ขอไว้อาลัย
ถ้าแม่จากไปเมื่อใดก็ตาม
วันที่ฉันเกิด เกิดเป็นคนผู้หนึ่ง
มีคนผู้ซึ่ง แสนทุกข์ทรมาน
แม่เรานั่นไง เสียเลือดเนื้อเท่าไหร
ขอเพียงลูกได้ กำเนิดมา
ไม่บนทนเจ็บ เพียงเพราะรักลูกยา
พระคุณมารดา เกินจดจำ
คิดถึงแม่และคิดถึง
คิดคำนึงถึงแม่คำนึงหา
คึดถึงแม่ตลอดมา
คุณแม่ขาแม่อยู่แห่งหนใด
หัตถาของแม่นี้ แลดู
หัตถาแม่อุ้มชู ลูกรัก
แม่เรานี้คือครู สั่งสอน
แม่นี้คือที่พัก ให้เรา อุ่นใจ
โคลงนี้ไม่ได้แต่งตามแบบฉันทลักษณ์
แต่มาจากข้างใน ของลูกทุกคน
บอกว่ารักรักแม่มากเพียงใด
บอกเท่าไรบอกได้ไม่เทียมเท่า
โอบอุ้มฟ้ามหาสมุทรและขุนเขา
ไม่เทียบเท่าในพระคุณที่ท่านมี
รักใดใดในโลกเหมือนร้าย
ชอบทำลายยามรักเขาหักเสีย
แสนปวดใจใจทรุดสุดอ่อนเพลีย
มือใครเนี่ยช่างละมุนอุ่นเหลือเกิน ?
ใครมารักรักเราไม่เท่าแม่
ท่านดูแลจนเรานั้นเติบใหญ่
แม่เราทุกข์หรือสุขสักเท่าใด
เรามีกำลังใจคือมารดา
มวลมาลาร้อยกรองใบตองหุ้ม
ใส่มือกุมก้มประนมภิรมย์ชื่น
สำนึกคุณสุนทราในทุกคืน
ที่แม่ยื่นหยิบให้ด้วยใจมา
จะรักใครควรรักอย่างปักษ์ปก
ครั้นทารกยังเล็กเป็นเด็กน้อย
ยังตัวเล็กตัวนิดใจเป็นร้อย
แม้นจ้อยร่อยกลอยใจร้องไห้โฮ
ครั้นเราเติบโตทั้งร่างจนกายใหญ่
จะคิดไปถึงโกรธแม่โกรธโมโห
แค่พอครั้นร่างใหญ่กายเติบโต
บันดาลโทสะลดร่อยลงมา
น้ำฝนรินหลั่งดุจดังรักแม่
ชโลมดวงแดรักแน่ปักใจ
คุณงามความดีแม่มีมากมาย
ผองลูกทั้งหลายมั่นหมายแทนคุณ
เพราะว่ารักแท้ที่แม่เกื้อหนุน
เมตตาการุณค้ำจุนลูกยา
ก้มกราบที่ตักบอกรักมารดา
ลูกขอสัญญาจะเป็นคนดี
ดอกเอ๋ยดอกมะลิ
ถึงยามผลิตกลิ่นพราวสกาวต้น
สดสะอาดปราศสีราคีระคน
เหมือนกมลใสสดหมดระคาย
กลิ่นมะลิหอมกระไรไม่รู้สร่าง
เปรียบได้อย่างรักแท้ไม่แปรหาย
อันรักแท้แลหัวใจได้บรรยาย
ขอเชิญทาย ณ ที่ไหนจากใครเอย
พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววานของคืนวัน
ใจจริงไม่อยากจาก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน ย่อมร้าวรานสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องให้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ผล เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ใกล้ฝัง มี หรือหวังอยู่ทนได้
วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง
….แม่รักฟูมฟักลูก……………ชี้ทางถูกช่วยปลูกฝัง
มือแม่มีพลัง…………………..หวังลูกเป็นเช่นคนดี
…..กอดใครไม่อุ่นเหมือน…..แม่ดุจเพื่อนเกลื่อนปรานี
ห่วงใยไร้ราคี…………………มีแต่เฝ้าเนาอาทร
….ลูกทุกข์แม่ปลุกปลอบ…….แม่ยังมอบคำสั่งสอน
หวังลูกสุขอมร………………..พรของแม่แผ่เมตตา
…..”วันแม่”กลางแดนั้น……..ทุกทุกวันมั่นบูชา
กราบกรานมิ่งมารดา…………จ้าแจ่มซึ้งซึ่งพระคุณ
แล้วทำไมไม่คิดตอบแทนบ้าง
ปล่อยให้แม่อ้างว้างแสนสุดเหงา
ทำอาหารรอไว้จะให้เรา
แต่ตัวเราทิ้งแม่ไว้คนเดียว
ให้ของขวัญวันแม่นับแต่นี้
โดยทำดีต่อแม่ก่อนแก่เฒ่า
ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา
ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์
มือน้อยน้อยแม่คอยอุ้มชู……… แม่เฝ้ามองดูไม่ห่างไปไหน
แม่เฝ้าปลอบขวัญยามลูกหลับไหล ม่ยอมห่างไกลไปจากสายตา
มือน้อยน้อยของแม่ล้ำค่า ……….. อุ้มชูลูกมาจากเล็กเด็กแดง
ยามลูกเติบใหญ่ด้วยน้ำพักน้ำแรง ด้วยใจที่แกร่งของแม่ถักทอ
………วันเกิดเราเป็นดั่งวันสิ้นลมแม่
….เจ็บปวดแท้ดั่งน้ำตาพาจะไหล
….สองมือออบโอบอุ้มแกว่งเปล
….น้ำนมเลี้ยงอุ้มชูให้เติบใหญ่มา
…แม่เปรียบดั่งยารักษายามป่วยไข้
….แม่เปรียบดั่งต้นไม้ใหญ่ร่มใบหนา
….แม่เปรียบดั่งดวงตะวันส่องแสงมา
…แม่เปรียบดั่งผ้าห่มหนาอบอุ่นกาย
…เปรียบดั่งพระในบ้านชี้แนะลูก
….สถิตย์ถูกอยู่กลางใจไม่ไปไหน
….กตัญญูตอนนี้ยังไม่สายไป
….ก่อนแม่ไซร้หลับตาไปไม่ลืมเอย
