กลอนวันแม่

อันใครไหนเล่าแม้ เทียมทาน แม่เอย
คุณยิ่งมหาศาล ก่อได้
กำเนิดเช่นดังฝัน คุณแม่ เราฤา
คอยยื่นอาทรให้ บ่มเลี้ยง เราหนา

แม่…
โอ้พระคูณคุณแม่ของลูกเอ๋ย
ลูกจะทำเช่นไรได้ชดเชย
ทดแทนคุณที่แม่เคยเลี้ยงลูกมา
ร่วมเก้าเดือนที่แม่ย่ำแย่มาก
ทนลำบากอุ้มครรหวั่นผวา
คอยระวังกายใจไม่โสภา
รอเวลาลูกคลอดจนปลอดภัย
แม่เจ็บปวดแม่รวดร้าวแม่หนาวสั่น
แม่ไม่หวั่นแม้ลำบากมากแค่ไหน
แม่อดทนเป็นทุกข์รุกร้อนใจ
ด้วยเพราะแม่ห่วงใยในลูกยา
เมื่อลูกร้องอุแว้! แม่ยิ้มปลื้ม
ความเหนื่อยลืมความเจ็บหายใจหรรษา
แม่แย้มยิ้มยินดีเปรมปรีดา
เมื่อรู้ว่าลูกคลอดจนปลอดภัย
แม่คอยเฝ้าโอบอุ้มประโลมลูก
ตักแทนฟูกให้ลูกนอนแม่อ่อนไหว
แม่เฝ้าดูยุงเหลือบและริ้นไร
แม่แกว่งไกวกล่อมเห่ขับเปลนอน
ลูกได้ดื่มน้ำนมในอกแม่
คุณค่าแท้ดุจน้ำทิพย์เทพอัปสร
เลี้ยงชีวิตเลี้ยงร่างกายไม่ม้วยมรณ์
จากเด็กอ่อนจนรู้ความโตตามวัย
เมื่อลูกล้มแม่ผวาเข้ามาปลอบ
แม่รู้รอบหยูกยามาแก้ไข
แม่ปลูกฝังถูกผิดด้านจิตใจ
แม่สอนให้ลูกเล็กเป็นเด็กดี
แม่เฝ้าสอนให้ลูกรู้ถูกผิด
รู้จักคิดรู้จักรักศักดิ์ศรี
รู้ขยันรู้อดทนรู้จนมี
สามัคคีรู้อภัยให้แก่กัน
ทุกถ้อยคำที่แม่สอนแต่ก่อนนี้
เป็นแนวชี้สู่ทางที่สร้างสรรค์
ลูกขอเป็นคนดีชั่วนิรันดร์
เพื่อแม่นั้นได้ภูมิใจในลูกเอย

*  แม่เปรียบเป็นเช่นพระอรหันต์
ทุกคืนวันคอยอบรมบ่มนิสัย
แนะทางดีชี้นำกระทำไป
ทางเหลวไหลหลบหลีกปลีกตัวมา

*  นับนาทีลูกน้อยกลอยใจแม่
ร้องอุแว้จากครรภ์แม่หรรษา
คอยถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกมา
หวังลูกยาเติบใหญ่จนได้ดี

*  ถึงแม้จนเพียงใดแม่ไม่บ่น
ยังอดทนประคองคลายหมองศรี
ยังกัดฟันเหนื่อยยากลำบากชีวี
ตามแต่มีตามแต่จนทนเลี้ยงดู

*  จนลูกน้อยกลอยใจได้ศึกษา
แม่เสาะหาสมุดทั้งชุดหรู
ให้หมั่นเรียนเขียนหัดปฏิบัติครู
จนเจ้ามีความรู้สู่มหาลัย

*  ถึงไม่มีเงินทองเป็นกองหนัก
แต่ความรักสูงค่ากว่าสิ่งไหน
ยอมกู้เงินเดินเข่าอ่อนสะท้อนใจ
หวังเพียงให้อนาคตลูกงดงาม

*  เมื่อลูกมีศรีศักดิ์ได้หลักยศ
ชื่อปรากฎเกียรติฟุ้งคนมุ่งถาม
แม่อิ่มเอมสุขสันต์เห็นฟันงาม
คือนิยามความดีใจหาใดปาน

*  เมื่อถึงวัยครบบวชสวดมนต์ท่อง
น้ำตานองรินไหลเกินไขขาน
ได้กอดชายผ้าเหลืองเรืองธรรมกาล
แม่สำราญอิ่มอุ่นด้วยบุญใจ

*  เมื่อสึกมาหาเพศด้วยเหตุรัก
แม่เป็นหลักหาคู่ครองยิ้มผ่องใส
จนมีลูกมีหลานบานตะทัย
เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรในบ้านเรา….

วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์

สิบกว่าปีที่ไม่หยุดอุตสาหะ
แม่อยู่ในกองขยะอันเน่าเหม็น
ไม่เกียจคร้าน ไม่รำคาญความลำเค็ญ
ทำงานเป็นลูกจ้างอย่างเต็มใจ

ทนก้มหน้าฝ่าเปลวแดดที่แผดเผา
เสื้อตัวเก่าแตกตะเข็บเย็บไม่ไหว
เวียนกลิ่นซากขยะเหม็นไม่เป็นไร
ส่งลูกเรียนจัดดอกไม้ในห้องแอร์

ขยะคมติดเชื้อทิ่มเนื้อหนอง
มือทั้งสองแทบขาดด้วยบาดแผล
ไม่เรียกร้ององค์กรใดให้ดูแล
ให้ใครแคร์คิดสมเพชเวทนา

ฉันมาเรียนวิชาสายอาชีพ
อยู่กับกลีบดอกไม้ใจหรรษา
เหมือนฉันเอาเปรียบแม่เสมอมา
อบอวลกลิ่นบุปผานานาพรรณ

ชีวิตฉันแสนสุขไร้ทุกข์โศก
อยู่ในโลกแห่งดอกไม้หลายสีสัน
ลืมหลายกรอบหลายกฎที่กดดัน
แต่ไม่ลืมได้สักวันคือมารดา

งานประชุมผู้ปกครองห้องแอร์ใหญ่
แม่ซ่อนตัวอยู่ไกลไม่เผยหน้า
กลัวลูกอายเพื่อนแท้ที่แม่มา
ในสภาพอนาถายาจกจน

ประกาศรวมผู้ปกครองเข้าห้องได้
แม่หวั่นไหวใจท้อเพราะสับสน
ละลานตาข้าราชการเอกชน
ใจสะท้อนย้อนมองตนเป็นคนงาน

ฉันประคองประคับจับมือแม่
ล้วนบาดแผลความยากแค้นแสนสงสาร
คู่นี้คือมือลูกจ้างเทศบาล
ที่บันดาลโลกหอมกรุ่นให้หมุนไป

ช่อดอกไม้ฝีมือหนูครูชมชื่น
ไปดาษดื่นเบ่งบานถึงงานไหน
แม้ลิลลี่เยอร์บีร่ามาจากใด
ไม่สวยเท่าดอกไม้ใน ใจคนจน

เป็นดอกไม้แห่งความเสียสละ
บานอยู่ในกองขยะท้าแดดฝน
เป็นดอกไม้ที่งดงามความเป็นคน
บานอยู่ในความจนทนทระนง

อยู่ข้างลูกเถิดนะอย่าหวั่นหวาด
ขอผงาดเป็นชาติกาในฝูงหงส์
พ่อแม่เพื่อนแม้เชื้อขุนสกุลวงศ์
ลูกยังคงภูมิใจในมารดา

จะเด็ดดอกดวงดาวราวสวรรค์
อุบะจันทร์รัญจวนอวลเวหา
ทางช้างเผือกเป็นเชือกน้อยร้อยดารา
แทนมาลัยบูชาค่าน้ำนม

มือหนึ่งคู่จะสู้จนทนทุกข์ยาก
ดึงแม่จากกองขยะที่ทับถม
มาอยู่ในโลกดอกไม้ไร้ระทม
เป็นอีกคนที่สังคมมองว่าคน

สิบสองสิงหาเวียนมาถึง

วันที่ซึ่งทุกคนเฝ้ามองหา

คนที่รักตัวเราสุดพรรณนา

คนนั้นหนาคือแม่เราคนนี้เอง

ผุ้ที่เฝ้าเลี้ยงดูไม่เคยห่าง

ไม่เคยจางความรักแม้วันเปลี่ยน

เฝ้าเลี้ยงดูทุกวันแม้วัยเวียน

เราลูกเพียรเลี้ยงดูทดแทนคุณ

bbbboat

แม่เรา คือ ครูคนแรก
มีแต่ให้ มิรู้สิ้น ถวิลเกื้อ
ทุกหยาดเหงื่อ ปกป้อง ยามร้องไห้
สองมือแห่ง ความรัก พิทักษ์ภัย
สองมือไกว เห่กล่อม ยอมอ่อนเพลีย

สองมือป้อน ความห่วงใย ไม่มีเปลี่ยน
สอนลูกเขียน ท่องจำ ใช่เมินเฉย
ครูคนแรก ในดวงใจ ใช่ใครเลย
รู้ไหมเอ่ย แน่แท้ แม่นั่นเอง

By White Rose

รักอื่นใดไหนเล่าเท่ารักแม่
บริสุทธิ์เที่ยงแท้แน่หนักหนา
ส่งลูกเรียนจนเติบใหญ่ได้วิชา
เหนื่อยกายาลำบากตนสู้ทนไป

อยากให้เรานึกถึงแม่กันสักนึด
แม่ไม่คิดปล่อยเราให้อ้างว้าง
อยากให้รู้ความรักแม่ไม่จืดจาง
ทดแทนคุณแม่บ้างตั้งใจเรียน

By ดาวจ้า

ารเดินทางของความรัก
มักเจอกับอุปสรรคคอยกีดขวาง
พบเจอกับความสุข ทุกข์ แสนทรมาน
ต้องพบเจอความร้าวร้าน แสนปวดใจ

อยากให้รู้คนๆ นั้น คือ พ่อ แม่
อยากให้หันกลับไปดูแลท่านบ้าง
อย่าปล่อยความรักแบบหนุ่มสาว คอยเคลือบคลาน
แล้วเราจะได้พบกับความรัก ที่ไม่ร้าวร้านตลอดไป

By orange_ps

By กอล์ฟ