โอ้ร่มไทรใบหนาว่าสดชื่น
แสนร่มรื่นเย็นใจให้ร้อนหาย
มีเถาวัลย์พันคู่อยู่มากมาย
เราเย็นกายเย็นใจไต้ร่มมัน
ร่มแม่เย็นกว่าร่มไทรในขั้นต้น
ท่านบรรดลทุกอย่างและสร้างสรรค์
ลูกป่วยกายแม่ป่วยใจไปตามกัน
แสนสุขสรรค์แม่นั้นช่วยบรรเทา
แม่ที่หนึ่งเมตตามากำเนิด
แม่สองเลิศล้ำวิชามาประสาน
น้ำใดใดใต้ฟ้าสุธาธาร
ไม่เปรียบปานน้ำใจแม่แน่นอนเอย
หทัยของแม่ ดีแท้ยิ่งนัก
พวกเราจึงรัก ภักดีต่อแม่
มะลิสีขาว แพรวพราวจริงแท้
ขอมอบให้แด่ คุณแม่คนดี
เหนือโลกหล้าหาใครเท่าแม่เรานี้
เหนือปฐพีที่ฉันพึงอาศัย
มหาสมุทรสุดแสน ณ แดนไตร
แม่ยิ่งใหญ่เหนือฟ้าพนาลี
แม้นอัปสรสวรรค์งามสุดแสน
แต่ก็แม้นน้อยกว่าแม่ฉันนี้
หรือทว่าป่ากว้างให้อากาศดี
แต่แม่นี้ให้ชีวีและเมตตา
ลูกดีได้แม่ดีใจกว่าทุกสิ่ง
ลูกเลวยิ่งแม่ไม่สุขทุกอุรา
ดีเหมือนแม่สักครึ่งหนึ่งพึงใจหนา
ลูกสัญญาเป็นคนดีมีวินัย
คุณแม่เคยพูดไว้…………นานวัน
การคบเพื่อนสนิทกัน…..เลือกได้
คบเพื่อนดีจะสุขสันต์………พบสุข จริงแฮ
คบเพื่อนชั่วแม่เตือนไว้….หลีกลี้ให้ไกล
อันคุณแม่นั้นรัก…….ในบุตร
ช่างโปร่งใสบริสุทธิ์…..ทราบได้
มหาสมุทรลึกสุด…….นั้นหยั่ง ได้นา
แต่รักของแม่ไซร้…….ลึกล้ำสุดหยั่งถึง
รักของแม่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งไหน…………หาสิ่งใดมาเทียบมิได้หนา
ตั้งแต่แม่ตั้งท้องคลอดลูกยา…………….อีกน้ำนมของมารดาให้ลูกกิน
แม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกน้อย……..แม่เฝ้าคอยพัดวีให้ลูกสิ้น
แม่ยอมอดเมื่อให้ลูกนั้นได้กิน……………แม่ยลยินลูกน้อยดั่งกลอยใจ
มาวันนี้แม่เริ่มแก่..ชะแรล้า แม่มองหาลูกทุกคน…อยู่ที่ไหน
จากอกแม่..ลืมแม่ไม่หวงใย…..ถึงเศร้าใจ…แต่แม่ไม่โกรธเคือง
…ถ้าใครยังมีแม่ขอเชิญเถิด…..กราบเท้าเทิดบาทแม่ประเสริฐเหลือ
กตัญญูรู้คุณบุญคุ้มตัว….แม้สิ่งชั่วต้องแพ้พ่าย…กตเว..ทิตาคุณ
เริ่มตั้งไข่…ใจพองประคองลูก….ความพันผูกแนบแน่นสุดขานไข
เริ่มหัดเดินหัดพูดแม่สุขใจ…ก้าวแรกได้ให้ลูก..ด้วยผูกพัน
…แม่เป็นครูคนแรกของชีวิต….ชี้ถูกผิดให้ลูกรู้ด้วยความฝัน
เติบโตใหญ่รวยจนไม่สำคัญ….ขอลูกฉันเป็นคนดีของสังคม
เมื่อรู้ว่าตัวเธอนั้นตั้งท้อง……เฝ้าประคองด้วยใจที่มุ่งหวัง
สิ่งที่ชอบเผ็ดร้อนเธอระวัง……เพื่อปกกันลูกน้อยจะกระเทือน
…แม้ไม่รู้ว่าจะชายหรือหญิง…..เธอประวิงเฝ้านับครบวันเคลื่อน
แม้จะเจ็บจะกลัวตัดทั้งปวง…..เธอปลื้มทรวง…..เสียงแว้..แรกเริ่มดัง
ยามที่ลูกประสบกับความทุกข์…หันไปที่ใดไม่มีคนเข้าใจ
แต่ก็ยังมีไอแห่งความอบอุ่น…จากบุคคลคนหนึ่งเสมอมา
บุคคลท่านนั้นก็คือแม่…..แม่ผู้เข้าใจในตัวลูก
ทำให้ลูกคนนี้มีกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป….ในโลก
ยามที่แม่สั่งสอนพร่ำวอนลูก….เรื่องผิดถูกลูกก็ว่าแม่จู้จี้
ต่อเมื่อลูกเติบใหญ่จึงได้ดี……เพราะคำที่แม่พูดไว้ไม่ผิดคำ
เมื่อยังเด็กลูกไม่เห็นคุณค่าแม่….เป็นบาปแท้ที่ลูกเถียงแม่เช้าค่ำ
ลูกกระทำความผิดนี้ประจำ…..ขอกล่าวคำขอโทษโปรดอภัย