กลอนวันแม่

โอ้แม่ของลูก ใจผูกพันนัก
ด้วยรักสุดฝืน ผ้าผืนน้อยน้อย
ที่คอยเปลี่ยนให้ เจ็บไข้ได้ป่วย
แม่ช่วยดูแล นับแต่เกิดมา
แม่หาใดจัก ลูกรักแม่จ๋า

โอ้แม่ของลูกเราผูกพันนัก
เป็นที่พิงพักเป็นหลักปักไว้
จูโมนี้ไซร้ขอไว้อาลัย
ถ้าแม่จากไปเมื่อใดก็ตาม

วันที่ฉันเกิด เกิดเป็นคนผู้หนึ่ง
มีคนผู้ซึ่ง แสนทุกข์ทรมาน
แม่เรานั่นไง เสียเลือดเนื้อเท่าไหร
ขอเพียงลูกได้ กำเนิดมา
ไม่บนทนเจ็บ เพียงเพราะรักลูกยา
พระคุณมารดา เกินจดจำ

คิดถึงแม่และคิดถึง
คิดคำนึงถึงแม่คำนึงหา
คึดถึงแม่ตลอดมา
คุณแม่ขาแม่อยู่แห่งหนใด

หัตถาของแม่นี้ แลดู
หัตถาแม่อุ้มชู ลูกรัก
แม่เรานี้คือครู สั่งสอน
แม่นี้คือที่พัก ให้เรา อุ่นใจ

โคลงนี้ไม่ได้แต่งตามแบบฉันทลักษณ์
แต่มาจากข้างใน ของลูกทุกคน

บอกว่ารักรักแม่มากเพียงใด
บอกเท่าไรบอกได้ไม่เทียมเท่า
โอบอุ้มฟ้ามหาสมุทรและขุนเขา
ไม่เทียบเท่าในพระคุณที่ท่านมี

รักใดใดในโลกเหมือนร้าย
ชอบทำลายยามรักเขาหักเสีย
แสนปวดใจใจทรุดสุดอ่อนเพลีย
มือใครเนี่ยช่างละมุนอุ่นเหลือเกิน ?

ใครมารักรักเราไม่เท่าแม่
ท่านดูแลจนเรานั้นเติบใหญ่
แม่เราทุกข์หรือสุขสักเท่าใด
เรามีกำลังใจคือมารดา

มวลมาลาร้อยกรองใบตองหุ้ม
ใส่มือกุมก้มประนมภิรมย์ชื่น
สำนึกคุณสุนทราในทุกคืน
ที่แม่ยื่นหยิบให้ด้วยใจมา

จะรักใครควรรักอย่างปักษ์ปก
ครั้นทารกยังเล็กเป็นเด็กน้อย
ยังตัวเล็กตัวนิดใจเป็นร้อย
แม้นจ้อยร่อยกลอยใจร้องไห้โฮ

ครั้นเราเติบโตทั้งร่างจนกายใหญ่
จะคิดไปถึงโกรธแม่โกรธโมโห
แค่พอครั้นร่างใหญ่กายเติบโต
บันดาลโทสะลดร่อยลงมา

น้ำฝนรินหลั่งดุจดังรักแม่
ชโลมดวงแดรักแน่ปักใจ
คุณงามความดีแม่มีมากมาย
ผองลูกทั้งหลายมั่นหมายแทนคุณ
เพราะว่ารักแท้ที่แม่เกื้อหนุน
เมตตาการุณค้ำจุนลูกยา
ก้มกราบที่ตักบอกรักมารดา
ลูกขอสัญญาจะเป็นคนดี

ดอกเอ๋ยดอกมะลิ

ขอเชิญทาย ณ ที่ไหนจากใครเอย

พ่อแม่ก็แก่เฒ่า จำจากเจ้าไม่อยู่นาน
จะพบจะพ้องพาน เพียงเสี้ยววานของคืนวัน
ใจจริงไม่อยากจาก เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน
แต่ชีพมิทนทาน ย่อมร้าวรานสลายไป
ขอเถิดถ้าสงสาร อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ
คนแก่ชะแรวัย คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน
ไม่รักก็ไม่ว่า เพียงเมตตาช่วยอาทร
ให้กินและให้นอน คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ
เมื่อยามเจ้าโกรธขึง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย
ร้องให้ยามป่วยไข้ ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน
เฝ้าเลี้ยงจนโตใหญ่ แม้เหนื่อยกายก็ยอมทน
หวังเพียงจะได้ผล เติบโตจนสง่างาม
ขอโทษถ้าทำผิด ขอให้คิดทุกทุกยาม
ใจแท้มีแต่ความ หวังติดตามช่วยอวยชัย
ต้นไม้ที่ใกล้ฝัง มี หรือหวังอยู่ทนได้
วันหนึ่งคงล้มไป ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

….แม่รักฟูมฟักลูก……………ชี้ทางถูกช่วยปลูกฝัง
มือแม่มีพลัง…………………..หวังลูกเป็นเช่นคนดี

…..”วันแม่”กลางแดนั้น……..ทุกทุกวันมั่นบูชา
กราบกรานมิ่งมารดา…………จ้าแจ่มซึ้งซึ่งพระคุณ

แล้วทำไมไม่คิดตอบแทนบ้าง
ปล่อยให้แม่อ้างว้างแสนสุดเหงา
ทำอาหารรอไว้จะให้เรา
แต่ตัวเราทิ้งแม่ไว้คนเดียว

ให้ของขวัญวันแม่นับแต่นี้
โดยทำดีต่อแม่ก่อนแก่เฒ่า
ให้ท่านได้ประจักษ์รักของเรา
ดีกว่าเฝ้าทำบุญให้เมื่อวายชนม์

มือน้อยน้อยแม่คอยอุ้มชู……… แม่เฝ้ามองดูไม่ห่างไปไหน
แม่เฝ้าปลอบขวัญยามลูกหลับไหล ม่ยอมห่างไกลไปจากสายตา
มือน้อยน้อยของแม่ล้ำค่า ……….. อุ้มชูลูกมาจากเล็กเด็กแดง
ยามลูกเติบใหญ่ด้วยน้ำพักน้ำแรง ด้วยใจที่แกร่งของแม่ถักทอ

………วันเกิดเราเป็นดั่งวันสิ้นลมแม่
….เจ็บปวดแท้ดั่งน้ำตาพาจะไหล
….สองมือออบโอบอุ้มแกว่งเปล
….น้ำนมเลี้ยงอุ้มชูให้เติบใหญ่มา
…แม่เปรียบดั่งยารักษายามป่วยไข้
….แม่เปรียบดั่งต้นไม้ใหญ่ร่มใบหนา
….แม่เปรียบดั่งดวงตะวันส่องแสงมา
…แม่เปรียบดั่งผ้าห่มหนาอบอุ่นกาย
…เปรียบดั่งพระในบ้านชี้แนะลูก
….สถิตย์ถูกอยู่กลางใจไม่ไปไหน
….กตัญญูตอนนี้ยังไม่สายไป
….ก่อนแม่ไซร้หลับตาไปไม่ลืมเอย

……..สตรีใด…….ไหนเล่า………..เท่าเธอนี้
เป็นผู้ที่ …………..ลูกทุกคน………บ่นรู้จัก
เป็นผู้ที่ ……………มีพระคุณ………การุณนัก
เป็นผู้ที่ …………..สร้างความรัก…..สอนความดี
เป็นผู้ที่……………คอยสั่งสอน…….เอาใจใส่
คอยห่วงใย….……เราทุกคน………จนวันนี้
เปรียบแสงทอง……สว่างล้ำ……….นำชีวี
เธอคนนี้…………..คือ ” แม่ ”……..ของเราเอง

แต่เล็กจนเติบใหญ่
ใครหนอใครอยู่เคียงคุณ
อุปถ้มภ์แลค้ำจุน
อีกเกื้อหนุนด้วยอาทร

กี่เหงื่ออาบกายพ่อ
กี่หยดหนอ นมมารดา
พระคุณท้นท่วมฟ้า
กี่ชาติกว่าทดแทนเทียม

จิตใจแม่รอคอยเฝ้าคอยเจ้า
เก้าเดือนเข้าเห็นหน้ากายาเห็น
เฝ้าถนอมกายาไร้ลำเค็ญ
ฟูมฟักเป็นลูกยาให้ชื่นใจ…