กลอนวันแม่

ศุภฤกษ์เรียง..อร่ามรัตน์เจิดจรัสนครัง
ทิพย์แตรสังข์กล่อมกังวานใส  แผ่ไพศาลศานติ์
เจ็ดสิบเจ็ดพระชันษาเจ้า..เก็จสกาวกาญจน์
เกษมสำราญร่มเย็นศิระ..เพราะพระบารมี

อภิลักขิต..ลุสมัยครบ มหามงคล
เฉลิมชนม์ฉลองชัยพิสุทธิ์ใสทรงศรี
อ้าเอกองค์..นวมินทรามหาราชินี
จอมกษัตรีย์..พรรัตนตรัยสวัสดิ์ไสวพรม

พระเกียรติเกริก “สิริกิติ์”แก้ว..โลกาก้อง
พสกนิกรซ้องสดุดีผสานสฤษดิ์สราญสม
เทพทุกทิศานุทิศ..ศักดิ์สิทธิ์โปรยโรยอภิรมย์
สุรีย์พร่าง..สวรรค์สว่างห่ม..ชื่นชมพระบุญญา

ภิญโญยิ่งสยามเย็นพระทรงยศ
ทุกหยาดหยดเพ็ญโพยมบรรโลมหล้า
เสวยเวียงสวรรค์วังบัลลังก์ฟ้า
เปรมปรีดาเรียงประดับดาวระยับดวง

สิบสองสิง หาคมศรี..เรืองบุรีเรศ
สยามประเทศวิเศษประเสริฐ..เทิดแม่หลวง
พระจริยาวัตรยล..มิ่งมนต์ใจไทยทั้งปวง
ประสงค์สรรพ์สวรรค์สรวงโชติช่วงเชิญ

ประนมกรเหนือเกล้าบังคมกราบ
ใต้เบื้องพระ..ยุคลบาทภาพ ข้า ฯ สรรเสริญ
ประทินประทับไผทไทย..นานกว่านานเทอญ
ราษฎร์ร่วมร้อง..ทรงพระเจริญ..ถวายพระพรรินฯ
…………………………………….
ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อม  ขอดชะ
ข้าพระพุทธเจ้า..คอนพูทน..

ถึงจะเหนื่อย  แค่ไหน  ใจยังสู้
แม่ทนอยู่  เพื่อลูกได้  ไม่คิดหนี
เฝ้าถนอม  กล่อมเกลี้ยง  เลี้ยงชีวี
ให้ลูกนี้  รอดพ้น  จากภัยพาล

ยามลูกนั้น  ท้อจิต  แม่ทนทุกข์
ยามลูกสุข  แม่ชื่นใจ  แสนไพศาล
ยามลูกน้อย  ไม่สบาย  ในดวงมาลย์
แม่เหมือนจะ  วายปราณ  สิ้นชีวี

ขอขอบใจ  ลูกทั้งหลาย  ให้คำมั่น
วันแม่นั้น  ลูกไม่หาย  คลายหน้าหนี
ตอบแทนคุณ  ด้วยน้ำคำ  ทำความดี
รู้ไหมนี่  ว่าแม่นั้น  แสนชื่นใจ

อยากบอกลูก  ทำดีเถิด  ไม่เสียหลาย
อย่าคิดหน่าย  ทำไปเถอะ  วันไหนไหน
จะวันพ่อ  หรือวันแม่  วันอื่นใด
ขอทรามวัย  จงกระทำ  แต่ความดี

ด้วยผลบุญ  หนุนนำ  กระทำสร้าง
สิ่งต่างต่าง  อย่างสมค่า  สง่าศรี
แม่ขอพร  พระเมตตา  บารมี
ให้ลูกนี้  มีความสุข   ทุกถ้วนเทอญ

คงไม่มี…สิ่งใดเล่า…เท่าแม่นี้
ชั่วชีวี…มีแต่ให้…ไม่เอ่ยขอ
ลูกกี่คน…แม่เลี้ยงได้…ให้ดีพอ
ลูกสิหนอ…แม่เพียงคน…จนปัญญา
พระคุณแม่…ยิ่งใหญ่…กว่าไพศาล
สุดประมาณ…จะหยั่งได้…ในเวหา
เปรียบประดุจ…สุดสรวง…ดวงจันทรา
ส่องทั่วหล้า…ทั่วแผ่นดิน…ถิ่นผองไทย

๑.ตลอดศกและคงอสงไขย
ตลอดอยู่ตลอดไปดวงใจแม่
ทั้งดวงตาก่ำแดงถึงดวงแด
มองท้องฟ้าก็เห็นแต่..ฟ้าฟกช้ำ
๒.เสมือนฟ้าส่งข่าวลูกสาวแม่
ลอยเคว้งกลางดวงแขไปทุกค่ำ
ไปทุกคืนดื่นดึกฟ้าสีดำ
ลอยหนาวฉ่ำน้ำค้างในกลางคืน
๓.ลูกสาวแม่คงเหงาและเศร้าสร้อย
กระทั่งฟ้ายังปรอยฝนฝืดฝืน
แม่ก็เฝ้า กลืนน้ำตาอิ่มหลายกลืน
ฝนก็โปรยฝนขื่น..ฟ้าทั้งฟ้า
๔.ฤา! ลูกสาวของแม่นั่งร้องไห้
คิดถึงแม่ใช่ไหม? ลูกแม่จ๋า
ก็เหมือนแม่ใต้ขอบตลิ่งตา
ปริ่มรินไหลเวทนาความอาดูร
๕.คิดถึงเจ้าลูกสาวเยาวมาลย์
สายน้ำตาฤา!จะต้านความสิ้นสูญ
มีแต่ตรมอุราอันอากูล
บริบูรณ์ความเศร้าอยู่เท่ากัน

๖.อยู่เท่านี้เจ้าก็จรจากใจแม่
ไปบนฟ้าลอยแพแช่ความฝัน
ลอยเคว้งคว้างกลางหาวดาวพระจันทร์
คงแต่แม่เท่านั้นลอยอังคาร
๗.เหลือแต่แม่เท่านั้นในวันนี้
วันที่ฟ้าหม่นสีความสงสาร
วันที่แม่ร้อยมาลัยวางใส่พาน
อธิษฐานให้ลูกสุขอำไพ
๘.ให้ลูกสาวของแม่เป็นนางฟ้า
ลอยเก็บดวงดาราเรืองไสว
คอยส่งข่าวกระพริบวิบวิไล
กระจะฟ้าแจ่มใจยิ้มให้กัน

๙.เจ้ามาเพียงเท่านี้มิทันไร
ลูกสาวแม่ก็ไปสู่สวรรค์
คิดถึงเจ้าคงแต่ร่ำรำพัน
แหงนมองฟ้าจาบัลย์พรรณนา
๑๐.ตลอดศกและคงอสงไขย
ตลอดอยู่ตลอดไปตลอดหล้า
ต่อแต่นี้แม่ก็รู้ตลอดมา
ลูกสาวแม่ลับลา..ไม่มีแล้ว

๏ สายใยหทัยทะนุถนอม
ขณะกล่อมกะลูกขวัญ
ป้อนนมอุดมคุณอนันต์
รสชาติสะอาดหวาน

๏ ลูกน้อยก็พลอยจะปิติสุข
นิรทุกข์เพราะดูดทาน
ด้วยรักตระหนักจะบริบาล
ปิยบุตรวิสุทธิ์สม

๏ อบอุ่นละมุนอมตะรัก
ปฏิบัติมิเคยตรม
รักแม่สิแท้ดุจพระพรหม
กรุณาและอาทร

๏ ยามลูกผวาขณะจะหลับ
ก็จะโอบและแนบนอน
พร้อมเสียงเจรียงเสนาะกะกลอน
คติธรรมประจำใจ

๏ ยามตื่นแน่ะตาบุตรแป๋ว
ดุจแก้วสิอำไพ
โอษฐ์นุ่มก็จุมพิตละไม
รติสร้างระหว่างกัน

๏ รักใด ฤ เทียบ ธ ชนนี
ก็บ่มีจะเทียมทัน
เลี้ยงกุลบุตรพิถิพิถัน
ก็เพราะรักอนรรฆเอย

อันใครไหนเล่าแม้ เทียมทาน แม่เอย
คุณยิ่งมหาศาล ก่อได้
กำเนิดเช่นดังฝัน คุณแม่ เราฤา
คอยยื่นอาทรให้ บ่มเลี้ยง เราหนา

แม่…
โอ้พระคูณคุณแม่ของลูกเอ๋ย
ลูกจะทำเช่นไรได้ชดเชย
ทดแทนคุณที่แม่เคยเลี้ยงลูกมา
ร่วมเก้าเดือนที่แม่ย่ำแย่มาก
ทนลำบากอุ้มครรหวั่นผวา
คอยระวังกายใจไม่โสภา
รอเวลาลูกคลอดจนปลอดภัย
แม่เจ็บปวดแม่รวดร้าวแม่หนาวสั่น
แม่ไม่หวั่นแม้ลำบากมากแค่ไหน
แม่อดทนเป็นทุกข์รุกร้อนใจ
ด้วยเพราะแม่ห่วงใยในลูกยา
เมื่อลูกร้องอุแว้! แม่ยิ้มปลื้ม
ความเหนื่อยลืมความเจ็บหายใจหรรษา
แม่แย้มยิ้มยินดีเปรมปรีดา
เมื่อรู้ว่าลูกคลอดจนปลอดภัย
แม่คอยเฝ้าโอบอุ้มประโลมลูก
ตักแทนฟูกให้ลูกนอนแม่อ่อนไหว
แม่เฝ้าดูยุงเหลือบและริ้นไร
แม่แกว่งไกวกล่อมเห่ขับเปลนอน
ลูกได้ดื่มน้ำนมในอกแม่
คุณค่าแท้ดุจน้ำทิพย์เทพอัปสร
เลี้ยงชีวิตเลี้ยงร่างกายไม่ม้วยมรณ์
จากเด็กอ่อนจนรู้ความโตตามวัย
เมื่อลูกล้มแม่ผวาเข้ามาปลอบ
แม่รู้รอบหยูกยามาแก้ไข
แม่ปลูกฝังถูกผิดด้านจิตใจ
แม่สอนให้ลูกเล็กเป็นเด็กดี
แม่เฝ้าสอนให้ลูกรู้ถูกผิด
รู้จักคิดรู้จักรักศักดิ์ศรี
รู้ขยันรู้อดทนรู้จนมี
สามัคคีรู้อภัยให้แก่กัน
ทุกถ้อยคำที่แม่สอนแต่ก่อนนี้
เป็นแนวชี้สู่ทางที่สร้างสรรค์
ลูกขอเป็นคนดีชั่วนิรันดร์
เพื่อแม่นั้นได้ภูมิใจในลูกเอย

*  แม่เปรียบเป็นเช่นพระอรหันต์
ทุกคืนวันคอยอบรมบ่มนิสัย
แนะทางดีชี้นำกระทำไป
ทางเหลวไหลหลบหลีกปลีกตัวมา

*  นับนาทีลูกน้อยกลอยใจแม่
ร้องอุแว้จากครรภ์แม่หรรษา
คอยถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกมา
หวังลูกยาเติบใหญ่จนได้ดี

*  ถึงแม้จนเพียงใดแม่ไม่บ่น
ยังอดทนประคองคลายหมองศรี
ยังกัดฟันเหนื่อยยากลำบากชีวี
ตามแต่มีตามแต่จนทนเลี้ยงดู

*  จนลูกน้อยกลอยใจได้ศึกษา
แม่เสาะหาสมุดทั้งชุดหรู
ให้หมั่นเรียนเขียนหัดปฏิบัติครู
จนเจ้ามีความรู้สู่มหาลัย

*  ถึงไม่มีเงินทองเป็นกองหนัก
แต่ความรักสูงค่ากว่าสิ่งไหน
ยอมกู้เงินเดินเข่าอ่อนสะท้อนใจ
หวังเพียงให้อนาคตลูกงดงาม

*  เมื่อลูกมีศรีศักดิ์ได้หลักยศ
ชื่อปรากฎเกียรติฟุ้งคนมุ่งถาม
แม่อิ่มเอมสุขสันต์เห็นฟันงาม
คือนิยามความดีใจหาใดปาน

*  เมื่อถึงวัยครบบวชสวดมนต์ท่อง
น้ำตานองรินไหลเกินไขขาน
ได้กอดชายผ้าเหลืองเรืองธรรมกาล
แม่สำราญอิ่มอุ่นด้วยบุญใจ

*  เมื่อสึกมาหาเพศด้วยเหตุรัก
แม่เป็นหลักหาคู่ครองยิ้มผ่องใส
จนมีลูกมีหลานบานตะทัย
เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรในบ้านเรา….

วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์

สิบกว่าปีที่ไม่หยุดอุตสาหะ
แม่อยู่ในกองขยะอันเน่าเหม็น
ไม่เกียจคร้าน ไม่รำคาญความลำเค็ญ
ทำงานเป็นลูกจ้างอย่างเต็มใจ

ทนก้มหน้าฝ่าเปลวแดดที่แผดเผา
เสื้อตัวเก่าแตกตะเข็บเย็บไม่ไหว
เวียนกลิ่นซากขยะเหม็นไม่เป็นไร
ส่งลูกเรียนจัดดอกไม้ในห้องแอร์

ขยะคมติดเชื้อทิ่มเนื้อหนอง
มือทั้งสองแทบขาดด้วยบาดแผล
ไม่เรียกร้ององค์กรใดให้ดูแล
ให้ใครแคร์คิดสมเพชเวทนา

ฉันมาเรียนวิชาสายอาชีพ
อยู่กับกลีบดอกไม้ใจหรรษา
เหมือนฉันเอาเปรียบแม่เสมอมา
อบอวลกลิ่นบุปผานานาพรรณ

ชีวิตฉันแสนสุขไร้ทุกข์โศก
อยู่ในโลกแห่งดอกไม้หลายสีสัน
ลืมหลายกรอบหลายกฎที่กดดัน
แต่ไม่ลืมได้สักวันคือมารดา

งานประชุมผู้ปกครองห้องแอร์ใหญ่
แม่ซ่อนตัวอยู่ไกลไม่เผยหน้า
กลัวลูกอายเพื่อนแท้ที่แม่มา
ในสภาพอนาถายาจกจน

ประกาศรวมผู้ปกครองเข้าห้องได้
แม่หวั่นไหวใจท้อเพราะสับสน
ละลานตาข้าราชการเอกชน
ใจสะท้อนย้อนมองตนเป็นคนงาน

ฉันประคองประคับจับมือแม่
ล้วนบาดแผลความยากแค้นแสนสงสาร
คู่นี้คือมือลูกจ้างเทศบาล
ที่บันดาลโลกหอมกรุ่นให้หมุนไป

ช่อดอกไม้ฝีมือหนูครูชมชื่น
ไปดาษดื่นเบ่งบานถึงงานไหน
แม้ลิลลี่เยอร์บีร่ามาจากใด
ไม่สวยเท่าดอกไม้ใน ใจคนจน

เป็นดอกไม้แห่งความเสียสละ
บานอยู่ในกองขยะท้าแดดฝน
เป็นดอกไม้ที่งดงามความเป็นคน
บานอยู่ในความจนทนทระนง

อยู่ข้างลูกเถิดนะอย่าหวั่นหวาด
ขอผงาดเป็นชาติกาในฝูงหงส์
พ่อแม่เพื่อนแม้เชื้อขุนสกุลวงศ์
ลูกยังคงภูมิใจในมารดา

จะเด็ดดอกดวงดาวราวสวรรค์
อุบะจันทร์รัญจวนอวลเวหา
ทางช้างเผือกเป็นเชือกน้อยร้อยดารา
แทนมาลัยบูชาค่าน้ำนม

มือหนึ่งคู่จะสู้จนทนทุกข์ยาก
ดึงแม่จากกองขยะที่ทับถม
มาอยู่ในโลกดอกไม้ไร้ระทม
เป็นอีกคนที่สังคมมองว่าคน

สิบสองสิงหาเวียนมาถึง

วันที่ซึ่งทุกคนเฝ้ามองหา

คนที่รักตัวเราสุดพรรณนา

คนนั้นหนาคือแม่เราคนนี้เอง

ผุ้ที่เฝ้าเลี้ยงดูไม่เคยห่าง

ไม่เคยจางความรักแม้วันเปลี่ยน

เฝ้าเลี้ยงดูทุกวันแม้วัยเวียน

เราลูกเพียรเลี้ยงดูทดแทนคุณ

bbbboat